Loslaten: Mijn grootste eyeopener van het afgelopen jaar

sunset met vogels

Vandaag wil ik graag mijn aller grootste eyeopener van het afgelopen jaar met jullie delen. Het gaat over een veel besproken onderwerp, namelijk:

LOSLATEN

Geen idee hoe vaak ik in mijn leven al te horen heb gekregen dat ik mezelf niet te veel moet aantrekken van wat er in mijn omgeving gebeurt en dat ik moet leren hoe ik dingen los kan laten.

Als ik bij de fysio was omdat mijn rug vast zat, zei ze dat dat de stress was die zich in mijn lijf opsloeg. Als ik zou leren loslaten, dan zouden mijn rugklachten ook aanzienlijk minder worden.
Als ik me ergens druk om maakte of liep te piekeren, dan hoorde ik ook vaak vanuit mijn omgeving dat dat geen nut had en dat ik het maar gewoon los moest laten.

 

Maar wat is loslaten dan precies?

Vaak heb ik aan de mensen die mij adviseerde om dingen los te laten gevraagd wat dat dan precies is en hoe je dat dan doet. Ik kreeg meestal het antwoord dat ik mijn gedachten gewoon even moest verzetten. Misschien een lekkere wandeling maken of even sporten.
Ik heb nooit echt begrepen wat die mensen nou precies bedoelden, want juist op dat soort momenten werd het alleen maar duidelijker dat de spanning zich had opgehoopt in mijn lichaam en wilde ik die spanning te lijf gaan. Hierdoor was ik echt nog niet aan het loslaten.

Tot mijn Aha-moment van ongeveer een half jaar geleden betekende loslaten voor mij:

  • Dat ik deed alsof het ‘probleem’ er niet was
  • Dat ik deed alsof het ‘probleem’ er niet toe deed
  • Dat ik deed alsof het ‘probleem’ me niet raakte

Met andere woorden: Als ik probeerde los te laten dan zat ik in de ontkenning.

 

Omslag

Afgelopen jaar heb ik de opleiding tot vernieuwend coach gevolgd. Tijdens één van de lessen, of misschien was het wel tijdens de retraite in Lunteren, ging het kort over het onderwerp loslaten en dat heeft mijn beeld over dat onderwerp totaal doen veranderen.

Mijn leraar had een kralenarmbandje in zijn gesloten hand. Hij hield zijn hand zo dat als hij zijn hand zou openen, dat dan het armbandje op de grond zou vallen.

gesloten hand

Hij zei: Dit is de manier waarop de meeste mensen dingen proberen los te laten. En hij opende zijn hand.
Het armbandje viel op de grond. Je kon er overheen stappen en verder lopen. Je hoefde er niets meer mee te doen, je hoefde het niet bij je te dragen, je hoefde er niet naar te kijken, dus je had het losgelaten.

Deze manier van loslaten herkende ik. Dit was precies wat ik deed. Ik liet het vallen, ik stapte er overheen en ik dacht dat daarmee alles opgelost was en dat ik verder kon. Maar niets was minder waar.
Iedere keer struikelde ik op een onverwachts moment weer over dat armbandje. De ene keer omdat iets buiten mijzelf als trigger optrad, de andere keer omdat mijn lijf in opstand kwam en de andere keer omdat mijn hoofd de keuze maakte om het onderwerp weer eens op de voorgrond te zetten.
Iedere keer ging ik de strijd weer aan om het weer los te laten, en iedere keer kwam het ‘probleem’ vroeg of laat weer op mijn pad.

Na even over deze manier van loslaten gesproken te hebben, pakte mijn leraar het armbandje weer op en nam het weer vast in zijn vuist.
Nu opende hij zijn hand met zijn handpalm naar boven. Zo bleef het armbandje liggen, maar had hij het wel losgelaten.

Open hand

We spraken over deze manier van loslaten en dat was voor mij één van de waardevolste lessen van het afgelopen jaar.
Als je op deze manier loslaat erken je wel dat er een probleem is. Je stopt het niet weg, je laat het niet vallen, je valt er niet op een onverwachts moment over.
Je weet dat het er is, je besluit alleen dat je er op dit moment geen aandacht aan besteedt. Je hoeft het ook niet te accepteren of zo iets dergelijks. Je kunt het er gewoon laten zijn.
Als je namelijk de situatie gaat accepteren, dan ben je iets aan het doen, namelijk accepteren. En als je iets aan het doen bent, dan heeft het je aandacht en heb je het dus weer volledig vast.

 

Wat doe je dan wel?

Veel belangrijker is dat je voelt wat het ‘probleem’ met jou doet. Welk effect heeft het op jou?

Voel het in je lijf!

Ga het niet analyseren, voel het gewoon.
Voel wat het doet met je spieren. Zijn er plekken in je lijf die extra gespannen zijn?
Voel wat het doet met je ademhaling? Gaat deze snel of langzaam? Adem je in je buik of in je borst?
Voel wat het doet met je hartslag, je energieniveau, je darmen en alle andere delen van je lijf.
Voel alleen maar. Probeer het niet te veranderen. Laat het zijn zoals het is.

Observeer!

 

Effect

Door te erkennen dat de situatie zo is en te observeren wat dat met je doet creëer je voor jezelf ruimte.
Ruimte om te voelen, ruimte om te ademen, ruimte om in de situatie te ontspannen en ruimte om in het moment te zijn.
Je bent even uit je hoofd en daarmee heb je het losgelaten.
Mocht je hand zich weer dichtvouwen, realiseer je dan altijd dat hij ook weer open kan…….

 

 

Wat was jouw grootste eyeopener van het afgelopen jaar?

Deel het in een reactie op dit bericht.

Geplaatst in aandacht, bewustwording, bewustzijn, Ontspanning, overlevingsmechanismen, patronen, persoonlijke groei, persoonlijke ontwikkeling
2 reacties op “Loslaten: Mijn grootste eyeopener van het afgelopen jaar
  1. Maikel schreef:

    He Carola, mooie blog, goed om te zien dat je de stap van ETZ naar dit genomen hebt.

    Gr Maikel

    • Bij Carola schreef:

      Hoi Maikel,

      Wat leuk dat je een reactie achter laat.
      Ik ben ook echt heel blij dat ik deze keuze heb gemaakt. Stapje voor stapje krijgt alles meer vorm.

      Groetjes Carola

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*