Huilen en troosten: Het hoe en waarom…

Laatst was ik op een event met 25 vrouwelijke ondernemers. Het ging over stemmetjes en angsten die onszelf tegenhouden in ons leven, zowel zakelijk als privé.
Ik besloot één van mijn stemmetjes met de groep te delen, en voor dat ik het wist liepen de tranen over mijn wangen. Ik liet dit in al mijn kwetsbaarheid toe en kon daardoor vanuit mijn kracht mijn verhaal vertellen.
Na afloop van dit event kwamen sommige deelneemsters naar me toe. Zij waren geraakt door mijn verhaal en mijn ‘durf’ om me zo kwetsbaar op te stellen. Op dat moment realiseerde ik me weer eens dat huilen in mijn ogen nog te vaak als iets negatiefs wordt gezien.

In deze blog wil ik graag mijn visie over huilen met jullie delen. De volgende onderwerpen komen aan bod:

  • Zijn er naast pijn en verdriet nog andere redenen waarom we huilen?
  • We accepteren dat een kind huilt als het pijn of verdriet heeft, maar hoe zit dit eigenlijk als je volwassen bent?
  • Hoe kun je het beste troosten?

Redenen waarom we huilen

Vaak wordt huilen gekoppeld aan het hebben van pijn en verdriet, maar dat hoeft lang niet in alle gevallen de reden te zijn waarom er tranen over iemand zijn gezicht stromen.
Tranen kunnen ook ontstaan door frustratie, hulpeloosheid, teleurstelling, medeleven en geluk.

Een baby die in de box ligt en niet bij zijn speeltje kan, zal uit frustratie en uit hulpeloosheid gaan huilen, zodat jij weet dat hij hulp nodig heeft.

Ben je afgewezen voor een baan die je heel erg graag zou willen hebben, dan kan je je teleurgesteld voelen. Ook dat kan een reden zijn om even lekker te huilen.

Zit één van jouw vrienden een verhaal te vertellen wat jou raakt dan kan het zijn dat je uit medeleven met die vriend een traantje wegpinkt.

Zit je lekker op de bank, en beseft je ineens wat je allemaal hebt. Een fijn huis, een mooi gezin, een liefdevolle relatie, een leuke baan, voldoende geld om fijn van te leven… Dan kunnen de tranen in je ogen springen omdat je je gelukkig voelt.

Bovenstaande redenen om te huilen zijn bij iedereen wel bekend en ook redelijk geaccepteerd in onze maatschappij. Er zijn echter nog meer redenen waarom veel mensen huilen die wat minder bekend en/of geaccepteerd zijn.

Nog meer redenen waarom we huilen

Vooral bij vrouwen komt het nog wel eens voor dat zij huilen vanuit hun boosheid. Veel vrouwen hebben als klein meisje al geleerd dat het niet netjes is om boos te zijn, dat boosheid niet hoort. Zij hebben dus ook nooit geleerd om hun boosheid te uiten op een manier waaruit blijkt dat ze ook echt boos zijn. Wat er dus bij veel vrouwen gebeurt als ze boos zijn, is dat zij onbewust overschakelen naar een emotie die zij vroeger wel mochten uiten: verdriet. Het verdriet en de tranen treden dan op de voorgrond, en de boosheid verdwijnt naar de achtergrond. Hierdoor is het soms heel lastig om te doorgronden wat er nu precies aan de hand is.

Een andere reden waarom mensen huilen is ontlading van spanning of stress. Spanning kan in je lijf gaan zitten. Spieren komen vast te zitten en misschien slaan je darmen wel op hol. Op het moment dat dit bij mijzelf gebeurt weet ik dat ik ergens zenuwachtig of gestrest voor ben. Vaak negeer ik dit dan een paar dagen, en doe ik er alles voor om dat gevoel weg te krijgen. Ik ga de strijd met mijn eigen lichaam aan. Ik ga gezonder eten en meer aan yoga en meditatie doen, maar de klachten worden daardoor niet minder maar vaak juist erger. Totdat ik door heb wat er werkelijk speelt: Ik voel me onzeker omdat ik ergens op beoordeeld ga worden, ik moet iets doen wat eigenlijk buiten mijn comfort-zone ligt, ik heb te veel hooi op mijn vork genomen. In eerste instantie denk ik dan vaak: Ach stel je toch niet zo aan, je weet dat je het kunt! en als je dit met anderen gaat delen zullen zij ook echt denken dat je je aanstelt dus los het nu maar gewoon zelf op.

Na een paar dagen is het probleem nog niet opgelost en besluit ik dan vaak toch maar aan mijn vriend op te biechten hoe ik mezelf voel. Op dat moment komen vaak de tranen en voel ik de spanning uit mijn lijf weg vloeien. Ik voel dan dat ik mijn gevoel heb erkent en dat het er mag zijn. Door die erkenning en het ontladen en loslaten, voelt de opgave lang niet meer zo groot.

De laatste reden die ik wil behandelen is dat er geen reden is. Vooral gevoelige mensen huilen vaak zonder dat zij weten waarom ze huilen. Op het moment dat aan hen de vraag wordt gesteld: “Waarom huil je?” gaan ze vaak een verklaring zoeken waarom ze huilen. Op het moment dat zij geen (logische) verklaring krijgen gevonden, vinden zij dat zij zichzelf aanstellen en stoppen ze hun gevoel en hun emoties weg.

Ik heb hier zelf ook lange tijd mee geworsteld, vooral in mijn kindertijd toen er nog niet zo heel veel bekend was over hooggevoeligheid en dergelijke. Soms kwam ik in tranen terug uit school en vroeg mijn moeder wat er aan de hand was. Ik kon zo snel niets bedenken en dacht dan: Ow er heeft vandaag iemand gezegd dat hij mijn nieuwe schoenen niet mooi vond, dan zal ik daar wel verdrietig om zijn. Nu begrijp ik dat ik het verdriet oppikte van de mensen die in mijn klas niet lekker in hun vel zaten. En dat als ik dan in een fijne omgeving kwam, dat ik dit verdriet dan weer wilde loslaten.

Ik heb hier een tijdje geleden een gedicht over geschreven, misschien herkennen jullie je hierin:

– TRANEN –
– Geschreven door: Carola Timmermans –

Tranen van angst,
blijdschap of verdriet,

Soms zijn ze zo klein of nog verborgen
zodat niemand ze ziet.

Tranen laten je weten
dat je leeft en dat je voelt,

Ook al weet je niet altijd
wat je gevoel nou precies bedoelt.

Tranen van jou, van mij
of van iemand anders op deze aarde.

Ondanks dat je soms niet weet van wie ze zijn,
zijn ze altijd van enorme waarde.

Een kind dat huilt versus een volwassenen die huilt

Over het algemeen accepteren we het als een kind huilt. Vooral voor baby’s geldt dat dit zo ongeveer het enige communicatiemiddel is wat zij tot hun beschikking hebben, waardoor we begrijpen dat het huilen van een baby noodzakelijk is.

Als een kind wat ouder wordt en leert praten, dan is het huilen nog steeds een communicatiemiddel, maar het heeft een minder grote rol. Het kind kan namelijk in de meeste gevallen in woorden aangeven wat er aan de hand is.

Het kind heeft in zijn babytijd echter wel geleerd dat als hij huilt dat er dan voor hem gezorgd gaat worden. Hij werd in die tijd immers gevoed, verschoont of geknuffeld op het moment dat hij het luchtalarm af liet gaan. Als een kind dus iets voor elkaar wil krijgen, is de kans groot dat hij terugpakt naar dit systeem.

Ook huilt een kind vaak als het pijn heeft, uit schrik reactie, uit angst of uit verdriet.

Op het moment dat een kind niet onder woorden kan brengen waarom het huilt, en het is voor de volwassenen niet direct duidelijk wat er aan de hand is krijgt het kind vaak te horen dat het zich niet zo aan moet stellen. Volwassen realiseren zich vaak niet dat de belevingswereld van een kind totaal anders is dan die van een volwassene, wat voor jou heel normaal is, kan voor het kind echt angstaanjagend of overweldigend zijn.

Daarnaast hoeft er niet altijd een specifieke aanwijsbare reden te zijn waarom een kind huilt. Dit vinden wij als volwassenen heel lastig, want wij willen het liefst het probleem zo snel mogelijk oplossen. En daar heb je alweer zo’n dingetje, volwassenen zien huilen als een probleem, terwijl het voor het kind juist heel erg fijn kan zijn.

Naarmate kinderen ouder worden, leren zij steeds meer dat huilen niet echt geaccepteerd wordt in onze maatschappij. Tegen jongetjes wordt nog wel eens gezegd dat huilen iets is dat alleen meisjes doen. En meisjes horen regelmatig dat ze toch wel heel gevoelig zijn.

Ook zien kinderen hun ouders, leerkrachten, opa’s en oma’s bijna nooit huilen. Waardoor huilen dus niet tot het standaard behoort. Wat wij vaak vergeten is dat kinderen de emoties die bij volwassenen onder de oppervlakte schuilgaan feilloos aanvoelen. Dit stimuleert nog eens de overtuiging dat huilen niet mag. Want het kind voelt wel degelijk aan dat mama verdrietig is, maar ze zien hun moeder niet huilen. En als mama dan een keer huilt en het kind komt in de buurt, dan worden tranen vaak snel gedroogd en verschijnt er een gemaakte glimlach op het gezicht. Je kunt je voorstellen dat dit voor veel verwarring bij een kind zorgt.

En dan ben je volwassen je hebt je hele leven gezien hoe mensen met emoties om gingen. Ze werden verbloemt door een gemaakte glimlach, je hebt te horen gekregen dat je je niet zo aan moest stellen, je zag dat anderen in de verlegenheid werden gebracht als zij geconfronteerd werden met het verdriet van een ander en je begrijpt niet altijd even goed waarom je zou willen huilen. Je hebt huilen gelijkgesteld aan zwak zijn en hebt dus maar besloten dat je je tranen niet al te vaak laat zien (en zeker niet aan vreemden, want wat zouden die wel niet van je gaan denken?).

 

Troosten

Troosten, het kan op heel veel verschillende manieren. Ook geldt dat niet alle manieren altijd geschikt zijn. Daarom zal ik een lijstje geven met in mijn beleving de Do’s en de Don’ts als je wilt troosten.

Do’s

  • Luister naar wat iemand te vertellen heeft
  • Accepteer dat deze persoon huilt / verdrietig is en erken dat
  • Vraag of je iets kunt doen
  • Houdt kinderen vast en omsluit ze met liefde
  • Als je even niet weet hoe je er mee om moet gaan, zeg dat dan gewoon
  • Geef iemand de ruimte om te laten voelen wat hij voelt
  • Realiseer je wat de emotie van die ander met jou doet

Don’ts

  • Kom niet direct met zakdoekjes aan
  • Handel niet uit eigen initiatief, maar vraag wat de ander nodig heeft. Jouw belevingswereld kan totaal verschillen van de belevingswereld van de ander
  • Praat niet (te veel), maar luister vooral
  • Kom niet met oplossingen
  • Zwak de emotie niet af door het te bagatelliseren of te rationaliseren
  • Zeg geen dingen als:
    • het komt allemaal wel goed
    • het valt toch allemaal wel mee
  • Houd je mening voor je, of het moet zijn dat diegene er zelf naar vraagt
  • Sla bij volwassenen niet direct een arm om die persoon heen, sommige vinden dit niet prettig

Mochten jullie nog toevoegingen hebben voor deze blog, laat ze dan achter in een reactie!

 

Als afsluiting heb ik nog een klein gedichtje over emoties:

– WOLKEN –
– Geschreven door: Carola Timmermans –

Wolken zijn er groot en klein,
Wat lijkt het mij toch fijn om een wolk te zijn.

Huilen doe je door regen te laten vallen,
Ben je boos? Dan laat je de onweer toch lekker knallen.

Zit je lekker in je vel,
dan maak je ruimte voor de zon.

Die schijnt op de natte plassen,
en dat is waar de nieuwe wolk dan weer begon.

Geplaatst in aandacht, Geen categorie, Gezin, Gezinsleven, Kinderen, Opvoeden Getagd met , , , , , ,
4 reacties op “Huilen en troosten: Het hoe en waarom…
  1. antoinet schreef:

    Mooi en zeer herkenbaar

  2. Mooi! De emoties mogen er zijn en je mag ze loslaten zeg ik altijd.

  3. Bianca schreef:

    Ik denk zelfs dat er een heel wat minder gefrustreerde mensen op de wereld zouden rondlopen als huilen gewoon geaccepteerd zou worden. En inderdaad, waarom moet er altijd een reden voor je tranen zijn, het zijn jouw gevoelens en emoties en die mogen er toch gewoon zijn?!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*